26 April 2026Waosan : Jabur 118: 14 – 24 – Wonten tiyang ingkang remen dhateng angka-angka mirunggan. Mekaten ugi wonten tiyang ingkang remen tanggal, wulan utawi dinten-dinten ingkang kaanggep mirunggan. Nalika ngawontenaken satunggaling acara, langkung remen milih tanggal, wulan utawi dinten tartamtu, awit rumaos langkung nyaman, rumaos langkung untung menawi nindakaken perkawis ing wekdalwekdal tartamtu menika. Jabur 118 menika dipun waosaken kanthi sesautan ing pahargyan riyaya Yahudi kadosta riyaya Tanceping Tarub. Kanthi irama ingkang sigrak, pepujian menika mratelakaken kadospundi juru masmur nampeni pitulunganipun Gusti. Gusti mitulungi tiyang pitados samangsa tinampik dening donya menika (ay. 22). Kita ugi kaengetaken bilih wonten kalanipun Gusti nggulawenthah kita kanthi keras, boten supados kita cilaka, ananging supados kita wilujeng (ay. 18). Sinaosa menika pepujian ingkang dipun ungelaken ing dinten riyaya, sampun sakmestihinipun Jabur menika kita gesangi ing saben dintenipun. Gusti ingkang ngripta saben dintenipun, mila kita memuji lan sukarena. Kadosdene juru masmur, nalika kita dipun tampik dening tiyang-tiyang amargi kapitadosan kita, nalika kita dipun mengsahi, utawi dipun serang awit kita nindakaken kaleresan, kita kedah sora muwun: menika dinten peparingipun Gusti, mila kula memuji kanthi sukarena. Mekaten ugi menawi kita nglampahi pergumulan, menika supados kita saged sinau lan nglampahi proses. Dinten menika kita ngenget-enget bilih Gusti sampun wungu saking antawisipun tiyang pejah (Luk. 24:5). Paskah ateges menang. Gusti sampun ngawonaken pati lan maringi gesang anyar dhateng kita. Menika kedah kita ugemi ing saben dintenipun lan kita tampi kanthi sukarena bilih Gusti maringaken kawilujengan, karahayon lan pangajeng-ajeng dhateng kita sedaya, utaminipun nalika kita nemahi kasangsaraning gesang. Saben dinten punika dintenipun Gusti, dinten kemenangan. Amin (Pdt. Suharto)

25 April 2026Waosan : 1 Yokanan 3 : 3 – Kula gadhah rencang kuliah saking Papua. Anggenipun kuliah wonten ing Jawi kanthi beasiswa Pemerintah Daerah. Boten namung punika, saksampunipun lulus, badhe kaparingan padamelan wonten ing salah satunggal instansi pemerintah. Emanipun, rencang kalawau anggenipun kuliah boten temen. Rencang kalawau ngginakaken beasiswa boten kangge kabetahan kuliah, ananging kaginakaken kangge kegiatan-kegiatan ingkang boten positif. Wosipun, rencang punika boten saged ngrampungaken kuliahipun. Awit boten saged ngrampungaken kuliah, matemah boten saged nyambut damel ing instansi pemerintah ingkang yektosipun sampun kacawisaken. Tiyang ingkang manjing pitados dhateng Gusti Yesus, yektosipun sampun kawilujengaken.  Gesangipun ing donya, yektosipun minangka wekdal kangge mapag kamulyan sejati ingkang kacawisaken dening Gusti. Gesang ing donya kedah dipun isi kalayan patrap saha tumindak pagesangan ingkang selaras kalayanan kahananipun Gusti. Tiyang pitados boten pareng gesang sakepenake dhewe, awit rumaos sampun kawilujengaken. Tiyang pitados kedah gesang ing saklebeting pangurbanan lan perjuangan. Menawi tiyang ngaken pitados, ananging boten berjuang mangun pagesangan suci kadya Gusti, kapitadosanipun perlu langkung katiti. Gesang kadya Gusti kelampahanipun boten gampil. Mujudaken gesang kadya Gusti mbetahaken perjuangan lan pangurbanan. Perjuangan lan pangurbanan mujudaken gesang kadya Gusti, kedah tansah wonten ing sakdangunipun tiyang pitados taksih wonten ing jagad. Cak-cakan padintenan limbangan dinten punika, kados ta : setunggal, nyathet satunggal watak awon ingkang kita gadhahi. Kalih, ndedonga nyuwun kakuwatan saking Gusti, amrih saged berjuang lan sembada nilar watak awon kalawau. Rohayu, Gusti Yesus mberkahi. (Pdt. Abednego Utomo Presetyo)

24 April 2026Waosan : Pangentasan 17:1-7 – Umat Israel nembe tumuju dhateng Tanah Kanaan.  Satunggal wekdal sami kraos ngorong.  Ing pasamunan mboten gampil pados sumbering toya.  Pramila kanthi makaten sami sulaya ing rembag saha Nabi Musa dipun lepataken, awit sampun mbekta tiyang Isarel medal saking Mesir tumuju dhateng Tanah Kanaan, laladan ingkang dipun prasetyakaken Gusti lumantar Rama Abraham.  Tiyang-tiyang ingkang sami pasulayan punika ndakwa Nabi Musa nggadhahi trekah ingkang mboten sae, inggih punika kepengin mejahi tiyang Israel dalah para larenipun saha kewan-kewan gadhahanipun tiyang Israel punika. (ay. 3) Ningali kawontenan ingkang kados makaten, Nabi Musa mboten purun sulaya kaliyan para tiyang Israel.  Nabi Musa mangertos bilih pasulayan punika mboten badhe ngasilaken punapa-punapa.  Punapa malih pasulayan kaliyan sadherek-sadherekipun piyambak.  Nabi Musa trimah sowan dhateng Gusti Allah inggih punika Pangeran Yehuwah ingkang sampun ngutus dhateng piyambakipun.  Musa lajeng matur dhateng Allah, unjukipun, “Menapa ingkang kedah kula lampahi kanggé bangsa menika? Kawula temtu badhé dipun benturi séla. (ay. 4)  Kahananipun kritis sanget, Nabi Musa badhe dipun benturi sela kaliyan umat Israel.  Nabi Musa mboten mlajar saking kawontenan, piyambakipun mboten nampik timbalan ingkang sampun Gusti paringaken, ananging sowan dhateng Pangeran Yehuwah ingkang nggadhahi panguwaos ingkang sakalangkung ageng. Ingkang dipun tindakaken Nabi Musa punika karenan ing ngarsanipun Gusti.  Satemah Gusti dhawuh, supados Nabi Musa nyabetaken tekenipun dhateng sela ing gunung parang ingkang lajeng kasebat Masa lan Meriba.  (ay. 5-6)  Nabi Musa nindakaken kados ingkang dipun dhawuhaken dening Gusti Allah, satemah wonten toya ingkang saged damel tamba ngorongipun tiyang-tiyang Israel.  Pramila, menawi satunggal wekdal gesang kita katempuh ing prakawis punapa kemawon, sampun ngantos ingkang kita utamekaken tindak padudon lan pasulayan, ananging sumangga sami sowan dhateng Gusti ing pandonga, nyuwun kawicaksanan saha margining pangluwaran.  Tamtu Gusti mboten badhe negakaken kita sadaya, umat kagunganipun. (Pdt. Em. Suyito Basuki)

23 April 2026Waosan : Yakobus 1:2; Lukas 23:34 – Saben tiyang tamtu nate ngalami kasangsaran ing gesangipun arupi sesakit, kakirangan, pangalaman ingkang boten ngremenaken, lan sapiturutipun. Rikala panjenengan lan kula nembe ngalami prekawis ingkang mengaten, asring tuwuh raos panalangsa, sesambat lan ngresula. Kawontenan ingkang secara kajiwan saged njalari momotan gesang punika sangsaya awrat. Pramila Rasul Yakobus paring pitedah mekaten: “He para sadulurku, anggepen sawijining kamulyan, manawa kowe padha kataman ing panyoba warna-warna.” (Yakobus 1:2).             Yakobus satunggaling murid lan sadherekipun Gusti Yesus, ingkang mangertos kanthi saestu kawontenanipun Gusti Yesus, awit asring gesang sesarengan wiwit lare-lare ngantos yuswa diwasa. Kados pundi kasangsaran ingkang dipunalami dening Sang Mesias ingkang dipunsengiti dening jagad. Awit saking pengalaman iman sesarengan punika, Yakobus mratelakaken imanipun ingkang linangkung. Piyambakipun boten namung mratekaken, ananging asring ngalami bilih kasangsaran ingkang dipunalami punika satunggaling kabagyan. Pratelan iman punika lelawanan kaliyan kasunyataning gesang. Ing tata lair ngalami kasangsaran, dene ing batos ngraosaken kabagyan. Bab ingkang mekaten saged kalampahan kawetu saking tiyang ingkang sampun ngalami tumuwuhipun lan kadiwasan iman saking pangalaman rohani ing lampah gesangipun.             Tiyang Kristen ingkang sampun ngraosaken pengalaman ing proses iman, gesang sesarengan kaliyan Gusti Yesus, badhe kuwawi nglairaken pratelan ingkang mekaten. Patuladhan saking Gusti Yesus rikala ngalami kasangsaran, ngantos seda sinalib. Panjenenganipun kagungan raos kamulyan ingkang ngedab-edabi. Katitik pangandikanipun ing kajeng salib “Gusti Yesus tumuli munjuk: ‘Dhuh Rama, tiyang-tiyang punika mugi Paduka apunten, amargi sami boten mangertos punapa ingkang dipun tindakaken’.” (Lukas 23:34)  Panjenenganipun kuwawi ngandika mekaten awit ing swasana panggalihipun kebak ing tentrem rahayu. Pramila boten mokal menawi tiyang pitados rikala ngalami kasangsaran, mangka kuwawi ngucap panuwun ing ngarsanipun Gusti Allah. Boten sambat-sambat ngaruara. Pamila rikala nembe ngajengaken prekawis awrat, kasisahan lan pacoban sanesipun, boten dipunadhepi kanthi asesambat lan mlajar saking kasunyatan gesang, nanging dipunadhepi linambaran iman. Kanthi mekaten iman kita badhe tumuwuh lan manggihaken kabagyan, sesarengan gesang kaliyan Gusti Yesus Kristus. (Iskandar MZ)

22 April 2026Waosan : Jabur 36: 1 – 12 – Ing jagad menika menapa wonten panggenan ingkang aman kangge kita? Tamtu kemawon wonten. Nanging kanthi setunggal syaratipun inggih menika mboten wonten tiyang duraka ing panggenan menika. Perkawisipun, tiyang duraka menika wonten ing pundi-pundi panggenan kados jamur ing mangsa rendheng. Ing saben panggenan wonten kemawon tiyang duraka ingkang gesangipun remen nindakane kadurakan lan mboten perduli dhateng Allah.  Tiyang duraka mboten ajrih dhateng Gusti, temahan ngrantam-ngrantam kadurakan utawi piala wonten ing patilemanipun (Jabur 36:5). Menika nedahaken bilih pagesanganipun tiyang duraka namung dipun kuwaosi kadurakan. Ing negari berkembang kadosdene Indonesia, kadurakan sangsaya dumados. Menawi kita nggambaraken kita gesang ing panggenan ingkang kebak kadurakan, mboten wonten panggenan ingkang aman kangge kita lan anak-anak kita. Kadosdene ingkang dipun serat ing Jabur 36:1-5 ngengingi kadurakan. Ewasemanten, kita pantes ngucap sokur awit ing ayat 6-11 panyerat Jabur nyuwantenaken sih-kamirahanipun Gusti dhateng umatipun. Tegesipun, sinaosa kita kakupeng dening kadurakan lan piala, ananging Gusti badhe mbekta kita wonten ing aubing swiwinipun temahan kita aman (ay. 8). Kadhangkala kita rumaos kuwatos tumrap menapa ingkang badhe kelampahan ing kita menapa dene anak-anak kita ing mangsa ngajeng, 10taun ingkang badhe dhateng. Menawi kadurakan lan piala ing jaman samangke sampun kados mekaten nguwatosaken, kadospundi ing 10 taun malih? Jabur 36 menika maringi kekiyatan, panglipuran, lan pangajengajeng tumrap kita bilih sih-kamirahanipun Gusti badhe dipun tedahaken dhateng para umatipun. Sumangga kita pitados bilih Gusti ingkang dados Pangayoman tumrap kita lan anak-anak kita. Jaman ngalami ewah-ewahan ananging sih-kamirahanipun Gusti tansah kalajengaken dhateng tiyang tiyang ingkang wanuh lan nresnani Panjenengane. Amin (Pdt. Suharto)

21 April 2026Waosan : Pangentasan 3 : 5 – Satunggal wekdal kula nampi rombongan tamu Korea. Rombongan tamu Korea kalawau nindakaken maneka rupi kegiatan, ing antawisipun ibadah KKR. Nalika pangibadah dumugi perangan babaring Sabda, penerjemah tanglet kalayan kula, mekaten : ”Bapak Pendeta, punapa dipun keparengaken Pengkotbah ngagem sepatu?” Kula kaget! Lajeng mangsuli : ”Oh, mangga Bu. Boten punapa-punapa.” Saksampunipun kotbah rampung, kula migatosaken rombongan tamu Korea kalawau. Panci saben saben rombongan tamu Korea punika minggah altar greja, sepatunipun dipun uwali. Pangentasan 3 nyariosaken timbalanipun Gusti dhateng Sang Musa. Gusti Allah kepareng nelakaken kamulyanipun dhateng Sang Musa kanthi maujud ing urubing geni. Musa mbudidaya nyaket dhateng kamulyanipun Gusti ingkang kapratelakaken. Nalika Sang Musa mbudidaya nyaketi, Gusti Allah dhawuh supados Musa nyopot trumpahipun. Sang Musa dipun pangandikani, bilih siti ing sakiwa tengenipun urubing geni wujud kamulyanipun Allah punika suci. Gusti Allah punika suci. Sok sintena ingkang badhe sowan marek ing ngarsanipun kedah kinanthen pakurmat. Nalika tiyang pitados sowan ing ngarsanipun Gusti, kedah nglenggana bilih ingkang dipun sowani punika luhur.  Awit ingkang dipun sowani punika luhur, pramila anggenipun sowan kedah kanthi pakurmat ingkang momot. Sowan Gusti boten pareng sakpikajengipun piyambak. Cak-cakan padintenan limbangan punika, kados ta : badhe kesah ngibadah kedah ndonga langkung rumiyin. Saklebeting pangibadah kedah kanthi patrap ingkang trep linandhesan pakurmat. Rohayu, Gusti Yesus mberkahi. (Pdt. Abednego Utomo Prasetyo)

20 April 2026Waosan : Pangentasan 16:13, 31 – Setunggal wekdal kula dipun gegujeng kaliyan semah kula, rikala kula ngucap menawi kula sajegipun gesang nembe sepindhah punika dereng dangu ngraosaken tetedhan ingkang naminipun ‘puyunghay’.  Puyunghay punika satunggaling tetedhan ingkang kadamel saking bahan dasar tigan saha tepung.  Sasampunipun dipun ublak kaliyan bumbunipun lajeng dipun goreng.  Sasampunipun punika dipun entas lajeng dipun ecuri kaliyan saos ingkang sampun dipun samektakaken.  Raosipun kados dene martabak, namung isen-isenipun benten sinaosa sami-sami bahanipun tigan lan tepung. Satunggal wekdal tiyang-tiyang Israel ingkang nembe wonten ing ara-ara samun kepengin sanget nedhi daging.  Rikala taksih wonten ing Mesir, tetedhan daging punika saged dipun tedhi ing saben dintenipun.  Gusti Allah midhangetaken panyuwunipun tiyang-tiyang Israel punika satemah dipun tedhakaken peksi puyuh ingkangsaged dipun mangsak dagingipun lan sami dipun tedhi.  Tiyang Israel ugi nyuwun tetedhan sanesipun ingkang saged damel padharanipun wareg.  Gusti ugi lajeng nedhakaken roti ingkang legem sanget ingkang dipun paringi nami roti manna.  Tamtu kemawon roti manna punika langkung sedhep raosipun tinimbang puyunghay lan tetedhan sanesipun. (Pangentasan 16:13, 31) Punapa ingkang dipun penginaken dening tiyang Israel, Gusti Allah minangkani ujer punika mujudaken satunggaling kabetahan.  Ananging punapa undhuh-undhuhanipun?  Tiyang Israel mboten sadaya sami sumuyud dhateng Gusti.  Titikanipun, mboten sadaya kepareng lumebet ngantos ing tanah Kanaan. Menawi satunggal wekdal kita mbetahaken samukawis, ujer punika satunggaling kabetahan kita, tamtu Gusti badhe minangkani.  Namung kemawon, sasampunipun dipun pinangkani, kita kedah langkung sumuyud gesang kita dhumateng Gusti. (Pdt. Em. Suyito Basuki)

19 April 2026Waosan : Jabur 84:3: Markus 1:21 – Ing sawetawis dhusun, boten sakedhik sadherek-sadherek tunggil pitados ingkang griyanipun tebih saking greja. Wonten ingkang tebihipun kalih ngantos gangsal kilometer, malah kepara wonten ingkang langkung. Sadherek-sadherek punika menawi sami bidhal ngabekti ing dinten Minggu, wonten ingkang mlampah, sinaosa tebih, awit boten wonten tumpakan. Wonten ingkang nitih sepedha onthel, wonten ugi ingkang nitih sepedha montor. Lampahipun nglangkungi bulak-bulak bawera, lan wana wiyar. Sadherek-sadherek punika sami kapang badhe ngabekti ing ngarsanipun Gusti Allah. Kados punapa ingkang dipunraosaken dening panganggit masmur mekaten: “Nyawa kawula rempu margi kangen dhateng plataranipun Pangeran Yehuwah, manah kaliyan raga kawula sami asumyak-sumyak tumuju dhumateng Gusti Allah ingkang gesang.” (Jabur 84:3). Menggahing bangsa Yahudi Padaleman Suci minangka pratandha karawuhanipun Gusti Allah. Pramila rikala tiyang-tiyang Yahudi ngabekti ing Padaleman Suci rumaos bilih Gusti Allah rawuh saestu mrepegi umatipun kanthi wetah. Bab punika ugi dipuntedahaken dening Gusti Yesus mekaten: “Kacarita lakune wis padha tekan ing kutha Kapernaum. Bareng dina Sabat, Gusti Yesus banjur tindak lumebet ing papan pangibadah lan memulang.” (Markus 1:21). Punapa ingkang dipun sarirani ndhadosaken bilih ngabekti ing griya pamujan boten bab rutinitas namung upacara agami, ananging minangka kabetahan saben tiyang pitados dhumateng Gusti Allah kanthi tumemen. Ing satengahing kathah pakaryan (kesibukan) boten saged dipun dadosaken pawadan bilih sampun boten wonten wekdal kangge ngabekti ing dalem pamujan. Minangka tiyang pitados, kita mbetahaken piwucal, mirengaken dhawuh pangandikanipun Gusti Allah lan memuji asmanipun. Kajawi saking menika panjenengan lan kula nggadhahi kalodhangan ngawontenakan pasrawungan kaliyan warga pasamuwan sanesipun ingkang saged ngraketaken pasedherekan ing antawisipun warganing pasamuwan. Minangka tiyang Kristen sampun samesthinipun kita nuladha kaliyan punapa ingkang sampun dipunsarirani dening Gusti Yesus, ingkang boten nyupekaken pangibadah ing dinten Sabat (dinten palereman). Sampun ngantos kita boten tumemen anggen kita ngibadah, sampun ngantos kita nyepelekaaken pangibadah, upaminipun asring telat dhateng greja, boten tumemen. Rikala ngibadah kita kedah nglampahi kanthi gumolonging manah. (Iskandar MZ)

18 April 2026Waosan : Efesus 2:8 – Salah satunggaling teolog ingkang nama C.S. Lewis ngendikakaken bilih salah satunggaling keunikan iman Kristen inggih menika piwulang babagan sih rahmatipun Allah. Sih-rahmat inggih menika peparingipun Gusti Allah dhateng manungsa kanthi ancas mbekta manungsa dhateng rancanganipun Gusti wiwitan mula. Piwulang agami umumipun nandhesaken bilih saben tiyang kedah nindakaken ingkang sae ing gesangipun supados mlebet swarga. Kosokwangsulipun namung kekristenan ingkang wantun nedahaken bilih Gusti Allah anggenipun nresnani manungsa menika tanpa syarat. Peparingipun Gusti anggenipun milujengaken manungsa dosa kebabar wonten ing Gusti Yesus ingkang seda ing kajeng salib (Luk. 23:33-49). Minangka tiyang pitados, kita kedah mangertosi biih peparingipun Gusti menika aji sanget lan mboten wonten tandhingipun kaliyan menapa kemawon. Peparingipun Gusti Allah menika otoritas lan hak prerogratifipun Gusti. Menika gratis, mboten mbayar. Kadosdene hadiah ingkang aji sanget, mila kita badhe tansah ngurmati hadiah menika, njagi kanthi gumolonging manah minangka perkawis ingkang istimewa. Menawi kita ngrumaosi bilih kita sampun nampi peparingipun Gusti kamangka kita taksih sakepenake damel dosa, menika ateges kita nolak tawaran peparingipun Gusti menika utawi ateges kita milih kangge ngadhepi paukuman langgeng. Sinaosa menika hak prerogratifipun Gusti ananging Gusti ugi maringi kamardikan dhateng kita kangge nampi utawi nolak.  Pramila, kita ingkang sampun nampi peparingipun Gusti sampun sakmesthinipun sumadya kawangun lan katuntun dehing Gusti. Kita ingkang kawilujengaken mboten srana tumindak sae, ananging kawilujengaken kangge nindakaken kasaenan. Menika minangka panuwun sokur dhumateng Gusti, pangabekti kita dhumateng Gusti. Mila sumangga kita sangsaya mempeng anggen kita nindakaken kasaenan kagem ngluhuraken asmanipun Gusti lan minangka dados berkah kangge tiyang kathah. Gusti mitulungi, amin. (Pdt Suharto)

17 April 2026Waosan : Mateus 26 : 6 – 13 – Kula gadhah rencang nyambut damel minangka abdi dalem Kraton. Gajinipun minangka abdi dalem kirang saking setunggal atus ewu rupiah. Elokipun, rencang abdi dalem kalawau nyambut damel kanthi gumregah lan tumemen. Anggenipun kesah ngantor saben dinten wiwit enjing ngantos sonten. Sakwayah-wayah nampi timbalan, sanadyan ta sampun uwal jam ngantor, rencang abdi dalem kalawau inggih mboten enggal gage-gage. Kula nate pitaken, mekaten : ”Blanjane sithik wae kok mbok rewangi ngrekasa nganti ngono ta Kang?” Rencang abdi dalem kalawau mangsuli, mekaten : ” Jenenge wae abdi, ya kudu ngajeni sing diladeni ta Lik. Jenenge abdi dalem kraton ya kudu kurmat karo Sinuhun. Wujude pakurmat ya kaya sing taklakoni iki.” Mateus 26 : 6 – 13 nyerat babagan wanita ingkang sanget anggenipun ngurmati Gusti Yesus. Wujud pakurmatipun kanthi caos lisah jebad ingkang awis sanget,  dhateng Gusti Yesus.  Wanita kalawau boten ngetang awising regi lisah jebad. Wanita kalawau ngetang kalenggahanipun Gusti Yesus ing gesangipun. Awit kalenggahanipun Gusti ingkang luhur tumrap wanita kalawau, matemah tuwuh pakurmat ingkang maujud ing pangurbanan. Para siswa ingkang mabeni wanita kalawau, awit kabiji ”ngeceh-ceh dhuwit”, yektosipun dereng dumugi pamawas dalah imanipun. Titikanipun punapa? Gusti Yesus nyarujuki lekasipun wanita kalawau. Wujudipun pakurmat inggih punika pangurbanan. Tiyang ingkang caos pakurmat dhateng Gusti tegesipun caos kurban dhateng Gusti. Boten wonten pakurmat menawi boten wonten pangurbanan. Tansaya ageng pakurmat, tansaya ageng ugi pangurbanan ingkang kacaosaken.             Tiyang Kristen ingkang ngurmati Gusti inggih punika tiyang ingkang wantun caos kurban dhateng Gusti. Cak-cakan padintenan limbangan punika, kados ta : nalika caos pisungsung dhateng Gusti ing kegiatan-kegiatan pasamuwan, ampun angger kur. Sinau caos ingkang sae. Rohayu, Gusti Yesus mberkahi. (Pdt. Abednego Utomo Prasetyo)