15 April 2026Waosan : Wulang Bebasan 25:12 – Mboten gampil samangke lare-lare anem mirengaken panyaruwe saking tiyang sepuhipun utawi gurunipun.  Wonten cariyos satunggaling guru ingkang ndukani muridipun ingkang ngrokok ing kelas utawi pacaran ing kelas, mboten dipun anggep dening muridipun.  Rikala guru nindakaken disiplin fisik sekedhik kemawon, upaminipun nylenthik utawi napuk pipinipun lare, mangke saged dados prekawis hukum.  Tiyang sepuh lare saged ugi mboten badhe narimakaken lan lapuran dhateng polisi.  Bab punika sampun nate kedadosan.  Pramila punika lajeng malah ngebot-eboti guru anggenipun ndhidhik para muridipun. Ing waosan Wulang Bebasan 25:12 kaserat: “Pituturé wong wicaksana kuwi luwih aji, ketimbang karo ali-ali utawa hiasan emas murni.”  Biasanipun tiyang ngeman-eman sanget tumrap barang-barang perhiasan kados dene ali-ali, kalung, gelang lan sanes-sanesipun ingkang kadamel saking emas.  Anggenmipun ngangge mboten ing dinten-dinten biasa ananging ing dinten-dinten mirunggan, upaminipun ing pahargyan, pista lan sanes-sanesipun.  Anggenipun nyimpen kemawon tamtu kanthi patrap primpen, mboten saben tiyang saged mangertos. Panyerat Wulang Bebasan mratelakaken bilih menawi monten satunggaling tiyang wicaksana, saged tiyang sepuh, guru, lan sanes-sanesipun nindakaken panyaruwe saha pangatag supados sami nindakna kabecikan, punika satunggaling berkah.  Awit panyaruwe dalah pangatag punika ajinipun nglangkungi barang mas-masan kados ingkang kacariyosaken ing nginggil kalawau.  Panyaruwe lan pangandikan punika sanadyan mboten pajeng menawi dipun sade kados dene emas punika, ananging pangandika-pangandika ingkang kapireng punika saged nuntun dhateng kawilujengan ing tembe saha gesang rahayu ing wekdal samangke. Pramila sumangga ngaturaken panuwun dhateng para tiyang ingkang kersa paring panyaruwe lan pangatag menawi satunggal wekdal kita nindakaken kalepatan.  Lan sumangga panyaruwe lan pangatag punika kita gatosaken lan tindakaken murih karaharjan gesang kita. (Pdt. Em. Suyito Basuki)

14 April 2026Waosan : Yesaya 45:2; Lukas 4:19 – Bangsa Israel nggadhahi prekawis awrat, kados pundi sagedipun dados bangsa ingkang mardika lan kinurmat ing jagad punika, boten dados bangsa reh-rehan dening bangsa sanes. Boten dados bangsa bucalan ing Babel. Dene Pangeran Yehuwah kagungan rancangan badhe nguwalaken umat Israel saking pangawulan ing Babel, lumantar Raja Koresh saking Persia (Iran samenika). Persia badhe nggebag sarana perang dhumateng Babel lan umat Israel badhe uwal saking pambuwangan ing Babel. Awit pangawulan punika bab ingkang lelawanan kaliyan citranipun Pangeran piyambak. Pangandikanipun Pangeran Yehuwah mekaten: “Ingsun piyambak bakal lumampah ana ing ngarepira sarta bakal ngrata gunung-gunung bakal mbejadi lawang-lawang tembaga lan bakal nugeli slarak-slarak wesi.” (Yesaya 45:2). Ing tata lair, ketingal menawi ingkang saged ngasoraken Babel punika Koresh, kanthi kekiyatan militeripun. Ananging Sang Yehuwah kuwaos ngagem sinten kemawon ingkang dipun kersakaken kangge nindakaken rancanganipun. Panjenenganipun nresnani umatipun lan ugi sedaya umat manungsa saking panandhang minangka batur ing Babel. Katitik ing pangandika nginggil wau. Awit Sang Yehuwah ingkang lumampah ing ngajenganipun bangsa Israel, pramila sedaya rancangan kasembadan, umat Israel uwal saking pangawulan ing Babel. Boten wonten ingkang kuwawi nglawan Pangeran Yehuwah. Sang Yehuwah ing Gusti Yesus Kristus nguwalaken manungsa saking bebendhuning dosa, karana seda sinalib, lan wungu saking antawisipun tiyang pejah. Seda lan wungunipun Sang Kristus punika minangka pratandha bilih dosa lan pepejah ingkang nguwaosi manungsa sampun kakawonaken dening Gusti Yesus Kristus, lan manungsa kauwalaken saking dosa lan pejah. Tiyang-tiyang ingkang kauwalaken saking bebendhu menika tiyang-tiyang ingkang pitados lan ngugemi Panjenenganipun. Sang Kristus ingkang kuwaos nguwalaken manungsa saking pepejah langgeng, ugi kuwaos nguwalaken saking sedaya panandhangipun manungsa, arupi sesakit, pacoben, kekirangan, raos ajrih lan panandhang sanesipun. Pramila saben tiyang pitados sampun ngantos kuwatos ngambah ing margining gesang punika, awit Gusti Yesus ingkang badhe nganthi lampah gesang kita ing jagad punika. Panjenenganipun ingkang paring pangluwaran ing sedaya prekawising gesang manungsa. (Iskandar MZ)

13 April 2026Waosan : Yokanan 12: 8 – Mbok menawi kita nate ngendhe-endhe nglampahi satunggaling ewah-ewahaning gesang. Contonipun kangge tiyang Kristen ngendhe-endhe kangge mratobat. Kita nggadhahi pamikiran: “sesuk esih ana wektu maneh.” Kamangka, kasunyatanipun mboten mesthi wonten kesempatan kangge nindakaken menika. Mboten wonten setunggal tiyang kemawon mangertos kapan pupusing gesangipun, ngantos kesempatan kangge mratobat menika mboten wonten malih. Enem dinten sakderengipun Paskah, Gusti Yesus tumuju dhateng Yerusalem nglangkungi kitha Betania panggenanipun Lazarus, Marta lan Maria. Pepanggihan kaliyan brayat menika, lajeng kembul bujono ing griyanipun Lazarus. Marta sibuk anggenipun leladi, cecawis dhaharan kagem Gusti Yesus lan tiyangtiyang ingkang ndherek ing kembul bujono. Maria lajeng mendhet lisah jebad nared tulen setengah kati, kagem njebadi sukunipun Gusti Yesus lajeng kaseka kaliyan rikmanipun (ayat 3). Yudas Iskariot rumaos kaganggu kaliyan tumindak menika, rumaos eman, langkung sae menawi lisah menika dipun sade kangge mbiyantu tiyang miskin, awit lisah jebadan murni menika reginipun awis. Ananging Gusti Yesus mbelani Maria. Menika dados pratandha bilih Gusti mirsani katresnanipun Maria dhateng Panjenenganipun punika saestu tulus. Maria ngginakaken kesempatan menika kangge ngaturaken panuwun, leladi kanthi ngaturaken barang darbekipun ingkang aji inggih menika lisah jebad lan rikmanipun. Sinau saking sikepipun Maria, sumangga kita ugi nggladhi dhiri supados boten remen ngendhe-endhe kangge nindakaken perkawis ingkang utami. Kita kedah wicaksana ngginakaken kalodhangan ingkang wonten kangge mratobat, ngewah-ewahi dhiri supados langkung sae, leladi dhateng Gusti lan nandukaken katresnan dhateng sesami kita. Awit dereng tamtu kalodhangan menika kaparingaken malih ing gesang kita. (Pdt. Suharto)

12 April 2026Waosan : Markus 10 : 45 –  Saben-saben  kesah nglangkungi lampu bangjo, kula mrangguli wonten tiyang ngamen. Anggenipun ngamen migunakaken margi warni-warni, kados ta : ngrasuk ageman badhut. Kula nate pitaken kalayan pengamen badhut, mekaten : ”Nganggo sandhangan ngono kuwi apa ora abot lan sumuk ta Mas?” Wangsulanipun badhut kala wau mekaten : ”Ya sumuk, ya abot, ya gatel! Intine ora penak, Mas.  Nanging piye neh, golek gawean angel lan kudu ngopeni anak bojo. Anggonku macak badut ngene ya amarga nglabuhi kulawarga.”  Markus 10 : 45 paring andharan bab anggenipun Gusti Yesus nglabuhi manungsa. Allah ingkang luhur, kepareng rawuh ing jagad. Nalika wonten ing jagad boten ngrasuk kaluhuran, ananging kepareng ngrasuk karingkihan. Saklebeting karingkihan kedah nyanggi panandhang kasangsaran ngantos kasedanan. Sadaya punika wau katindakaken awit tresnanipun dhateng manungsa. Sadaya punika wau katindakaken awit anggenipun nglabuhi manungsa amrih pikantuk kawilujengan. Gusti Yesus sampun nglabuhi manungsa. Labuh labetipun Gusti dhateng manungsa agengipun tanpa tandhing. Pitakenan tumrap para manungsa ingkang sampun nampi lelabuhanipun Gusti inggih punika : punapa sampun nglabuhi Gusti ing saben dintenipun? Nglabuhi Gusti kanthi mbudidaya sakatogipun netepi dhawuhipun Gusti ing pagesangan. Cak-cakan padintenan limbangan punika, kados ta : tetep nindakaken kegiatan paladosan sanadyan kedah ngadhepi udan panas. Rohayu, Gusti Yesus mberkahi. (Pdt. Abednego Utomo Prasetyo)

10 April 2026Waosan : Ibrani 6:19 – JANGKARING NYAWA Jangkar mujudaken piranti abot kadamel saking tosan utawi waja, ingkang kaiket kaliyan rante / tali wonten ing baita/kapal, ginanipun kangge nahan supados baita / kapal tetep manggen ing posisi berlabuh, mboten kentir katut angin lan ombaking segara. Tiyang pitados nggadhahi iman, paracaya dumateng Gusti Yesus Kristus Sang Juruwilujeng, bilih gesangipun sampun dipun wilujengaken dening Panjenengane. Iman ingkang makaten punika gesang ing salebeting pangarep-arep. Pangajeng-ajengipun tiyang pitados mboten sanes mbenjang ing zaman wekasan badhe pinanggya kaliyan Gustinipun lan gesang salaminya sesarengan wonten ing swarga, nggih daleme Sang Rama. Pangajeng-ajeng sajroning Sang Kristus punika mujudaken “jangkar” ingkang kekah lan aman kanggenipun jiwa lan nyawa kita, malah sampun “tertambat” ing swarga. Mila sanadyan ing salebeting pegesangan wonten prahara, jangkar punika njagi iman kita tetep kekah lan mboten katut keli kentir, awit Gusti Yesus Kristus sampun ngrumiyini kita lenggah ing papan Mahasuci, inggih ing swarga langgeng. Pangajeng-ajengipun tiyang pitados mboten namung satunggaling pepinginan, nanging mujudaken kayakinan ingkang kiyat dumateng janjinipun Gusti Allah ingkang mboten owah gingsir. Tembung “…ditibakake tekan saburining gubah.”  Jangkaring kapal biasanipun dipun uncalaken ing dhasaring samodra. Nanging jangkaring nyawa kita dipun tibakake ing sawingkingipun gubah, papan ing pundi Gusti Yesus wonten, minangka Imam Agung ingkang njamin kawilujengan kita sadaya. Jangkar punika kukuh lan santosa, awit jangkar kita kaiket kaliyan Gusti Yesus Kristus. Punika mboten terpengaruh kaliyan situasi kondisi jagad. Mila jiwa nyawa kita aman, kukuh, santosa. Sanadyan baitaning panggesangan kita horeg, kita mboten badhe keli kentir katut ombyaking jagad.  Santen banyune klapa, cekap semanten atur kula.  Gusti mberkahi kita sadaya, amin. (GI. Em. Jasmin Tri)

7 April 2026Waosan : Lukas 8:1-3 TOTALITAS Ndherek Gusti punika boten namung satunggaling identitas ananging ugi wontenipun totalitas, wontenipun komitmen. Nalika Gusti Yesus tindak njajah kutha-kutha lan desa-desa martosaken Injil Kratoning Allah, Gusti Yesus ugi kadherekaken dening wong wadon sawatawis kados dene Maryam Magdalena, Yohana somahe Kuza, Susana lan sanesipun. Ing Lukas 8:1-3 punika kita ningali cariyos para pawestri punika sami nderekaken Gusti kanthi totalitas. Dhasar totalitas peladosan ingkang dipun tedahaken dening para pawestri inggih punika sih-rahmatipun Gusti. Kita mangertos bilih para pawestri punika tiyang ingkang sampun nampi sih-rahmatipun Gusti, nampi kawilujengan ingkang saking Gusti karana sampun dipun pitulungi dening Gusti saking maneka warni persoalan kados dene dipun luwari saking pangwasaning dhemit sesakit lan sanesipun. Para wong wadon punika rumaos binerkahan, rumaos nampi kanugrahan, nampi sihipun Gusti Pramila para wong wadon punika tansah ndherekaken, tansah ngladosi Gusti. Para pawestri anggenipun ndherekaken Gusti lan ngladosi Gusti punika inggih kanthi totalitas. Para pawestri punika masrahaken barang darbekipun saperlu dipun ginakaken kagem ngladosi Gusti lan para pandherekipun. Para pawestri punika boten ngeman barang darbekipun kagem ngladosi Gusti lan pandherekipun. Punika temtunipun minangka raos sokur awit gesangipun sampun nampeni karaharjan ingkang saking Gusti. Pramila anggenipun ngladosi Gusti punika boten setengah-setengah ananging kanthi totalitas: wekdal, tenaga, bandha lan sanesipun. Kula lan panjenengan sadaya minangka para kagunganipun Gusti ingkang sampun nampi sih-rahmatipun Gusti, sampun nampi sih kamirahanipun Allah, nampi kawilujegan langgeng, sumangga kita tansah ndherek Gusti lan ngladosi Gusti kanthi totalitas, aja setengah-setengah lan aja mangu-mangu, aja semaya lan aja suwala. (Pdt. Eko Susanto)

6 April 2026Waosan :  Purwaning Dumadi 3:7 Sarwa endah sarwa edi lan sarwa peni kawontenan ing taman Pirdus. Adam lan Kawa samya ngraosaken endahing gesang ing ngarsanipun Gusti Allah. Nanging wonten satunggal makhluk ingkang drengki, mboten sanes inggih Iblis. Mila kanthi kapinteranipun lajeng mblithuk dumateng Ibu Kawa supados nedha wong pangawruh becik lan ala. Lajeng clathu :”nanging Gusti Allah mirsa, samangsa sampeyan nedha wohipun wit punika, sampeyan badhe kaparingan awasing paningal, temah dados sami kaliyan Gusti Allah, saged nyumerepi ingkang sae lan ingkang awon.” (Purwaning Dumadi 3:5). Cekaking carita ibu Kawa mundhut woh pangawruh becik lan ala, lajeng dipun dhahar sesarengan kaliyan ingkang garwa, bapa Adam. Kanthi makaten Adam Kawa nerak wewaler ingkang dipun paringaken dening Gusti Allah. Wewaler punika namuung satunggal, ewadene Adam Kawa gagal, kapara nerak.  Punika ingkang kawastanan wiwitaning dosa nggih dosa wiwitan. Manungsa sami lingsem, isin. Mboten wanton malih aben ajeng kaliyan Gusti Allah, kados adat saben wingi uni. Kangge nutupi lingsemipun, manungsa lajeng nggandheng-nggandheng godhong anjir kangge awer-awer nutupi awake. Nanging usahanipun manungsa kalawau mboten kasil aliyas gagal. Sesambetan antawisipun Gusti lan manungsa dados pedhot. Usaha miwah pambudidayaning manungsa mboten saged nyambung sesambetan ingkang sampun risak kalawau. Adam gagal.  Gusti Allah lajeng mundhut karsa kangge nutupi wirang nggih nutupi dosane manungsa. “Sang Yehuwah Allah banjur ngaryakake sandhangan walulang marang manungsa lan kang wadon, sarta dianggokake. (Purwaning Dumadi 3:21) Wonten walulang ateges wonten kewan ingkang kapragat. Wonten wutahing rah. Tanpa wutahing rah mboten badhe wonten pangapuntening dosa.  “Awit Cempe-Paskah kita uga wis disembeleh, yaiku Sang Kristus.” (1 Kor.5:7) Manungsa mboten saged ngupadi kawilujengan kanthi pambudidayanipun piyambak. Namung Gusti Allah ingkang saged nutupi dosa miwah paring kawilujengan lumantar korbanipun Gusti Yesus Kristus, nggih Sang Cempe Paskah. Gusti mberkahi. (GI. Em. Jasmin Tri)

5 April 2026Waosan : Yokanan 12 : 23 – 24             Manungsa boten purun gesangipun rekaos. Manungsa yasa piranti amrih anggenipun nglampahi pagesangan sekeca. Salah satunggal tuladha bilih manungsa boten purun rekaos, saha mbudidaya amrih gesangipun sekeca, kados ta : wontenipun alat transportasi. Manungsa yasa piranti transportasi awit anggenipun boten kepengin ngrekaos nalika kedah pindah,  saking papan satunggal dhateng papan sanesipun. Sanadyan ta manungsa boten purun rekaos, ananging yektosipun manungsa boten saged uwal saking gesang rekaos. Purun boten purun manungsa kedah wantun rekaos amrih gesangipun boten rekaos.             Limbangan wekdal punika ngrembag  pasemonipun Gusti Yesus babagan wiji gandum. Amrih wiji gandum punika saged tuwuh, dados wit, lan ngasilaken woh ingkang kathah, wiji gandum kedah katanem. Wiji gandum ingkang katanem punika  wiji ingkang garing (tegesipun wiji ingkang sampun mati). Amrih wiji punika gesang kanthi titikan tuwuh, wiji kalawau kedah katanem. Pasemon bab wiji gandum ingkang katanem punika, gegambaran babagan Gusti Yesus ingkang kedah seda amrih ndhatengaken kawilujenganing para manungsa. Gusti Yesus nindakaken pakaryan kawilujengan kanthi pangurbanan. Kawiwitan anggenipun rawuh ing jagad; nindakaken pagesangan kanthi winates sami kalayan manungsa-manungsa sanesipun; kawusanan kanthi kasangsara dumugi sedanipun ing kajeng salib. Ananging pangurbanan punika ngasilaken kawilujengan.             Gesang kedah wantun kurban. Ampun alergi gesang prihatin. Gesang prihatin minangka wujud pangurbanan minangka margining berkah dumugi. Boten wonten pangurbanan boten wonten berkah. Cak-cakan padintenan limbangan dinten punika, kados ta : ampun nggrundel nalika ngadhepi keprihatinan. Rohayu, Gusti Yesus mberkahi. (Pdt. Abednego Utomo Prasetyo)

4 April 2026Waosan : 1 Timotius 1:12 Tumrap saperangan tiyang lelados ing ngarsanipun Gusti, yuswa ingkang sampun sepuh punika sanes perkawis ingkang gampil, awit , lelados ing ngarsanipun Gusti mbetahaken kesanggeman ngadhepi kathah pepalang kepara malah dipun tolak, dipun usir.  Pepalang ingkang paling awrat inggih punika saking salebeting diri pribadi. Antawisipun raos aras-arasen, bosen lan  nglokro nalika kita nindakaken ayahan peladosan. Sinau saking Rasul Paulus kados ingkang kacariosaken ing 1 Timotius 1:12, kita saged tetep ngladosi Gusti kanthi sae menawi diri pribadi kita : Ingkang sepisan : Tansah ngaturaken sokur. Tansah ngaturaken sokur tumrap sedaya sih katresnanipun saha sihrahmatipun saha kekiyatan ingkang kaparingaken dening Gusti. “Aku saos sokur marang Panjenengane , kang nyantosakake aku yaiku Gusti Kristus Yesus Guati kita amarga Panjenengane kersa nganggep  aku tumemen sarta banjur kaparingan bubuhan leladi iki” (ay. 12). Ingkang kaping Kalih : Nggadhahi tanggel jawab. Nalika kita pinitados kangge lelados Gusti, mila kita kedah nindakaken kanthi kebak ing tanggel jawab. Sampun ngantos ngladosi Gusti namung sak sekecanipun piyambak, sembrono utawi mboten kanthi tulusing manah. Peladosan kagem Gusti kedah katindakaken kanthi saestu-estu, sampun ngantos owel, kedah dipun lampahi kanthi sawetahing jiwa lan raga lan sak sae-saenipun….. amarga Panjenengane kersa nganggep  aku tumemen sarta banjur kaparingan bubuhan leladi iki” (ay. 12). Sumangga kita nganyaraken pikiran kita ingkang boten leres bab tegesing ngladosi Gusti, bilih ngladosi Gusti punika kedah kawiwitan kanthi raos sokur saha nindakaken kanthi kebak ing tanggel jawab.  Saben peladosan ingkang katindakaken kanthi kebak ing tanggeljawab mila badhe dados berkah tumrapipun tiyang kathah. Mumpung taksih pinaringan wekdal, mangga kita lelados kanthi sak sae-saenipun Kenging punapa kita kedah ngladosi Gusti?  Cara ingkang kados pundi ingkang kedah kita lampahi nalika kita ngladosi Gusti?  Tekad kita kangge ngladosi Gusti badhe kita lestantunaken ngantos Gusti ngendika “Cukup”. (Nunia Widowinarti)

3 April 2026 Pangentasan 12:26 – 28 – Dene manawa anak-anakmu padha takon marang kowe: Punapa tegesipun pangibadah punika?, tumuli padha wangsulana: Iku kurban Paskah sumaos marang Pangeran Yehuwah, kang nglangkungi omah-omahe wong Israel ana ing tanah Mesir, nalikane wong Mesir katibanan wewelak, nanging omah-omah kita diayomi.” Wong akeh banjur padha tumelung lan sumungkem sujud. Wong Israel banjur padha lunga sarta nglakoni sadhawuhe Pangeran Yehuwah marang Nabi Musa lan Rama Harun. Kaya mangkono wong-wong mau anggone padha ngestokake. PENGETAN PASKAH Wujud berkahipun Gusti ingkang nyata ing gesang kita ingkang kedah dipun sokuri inggih menika ambal warsa. Adatipun pangucap sokur ing dinten ambal warsa dipun tandhani kanthi pista utawi dhahar sesarengan. Pangandikanipun Gusti ing dinten menika nerangaken bab riyaya Paskah, pangluwaranipun bangsa Israel saking wewelak kaping sedasa: Anak mbarep pejah. Pengetan Paskah menika pengetan ingkang kalebet bab anyar tumrap bangsa Israel, ananging dhawuhipun Gusti supados pengetan menika dados piwulang lan pengetan ingkang kedah dipun lestantunaken. Tujuanipun supados bangsa Israel tansah enget dhateng pangwaos lan pakaryanipun Gusti Allah dhateng bangsa menika. Pengetan Paskah minangka pangeling-eling tumrap pakaryanipun Gusti Allah ngluwari bangsa Israel saking negari pangawulan, Mesir. Pengetan Paskah minangka pangeling-eling bab pangwaosipun Gusti Allah ingkang ngluwari bangsa Israel saking wewelak setunggal ngantos sedasa. Sedaya keturunan Israel kedah mangertos bab menika, pramila pengetan Paskah kedah dipun lestantunaken turun-temurun. Pangibadah inggih menika caranipun tiyang-tiyang pitados nelakaken tuwin ngraosaken sesambetanipun kaliyan Gusti Allah adhedhasar pakaryanipun ingkang milujengaken, ingkang sampun dipun alami. Pangibadah menika panuwun sokur awit Sang Kristus sampun seda sinalib, nguwalaken kita saking paukuman pati, sinaosa secara lahiriah sedanipun awit raos gethingipun para imam dalah tiyang ingkang nampik Panjenenganipun. Pangibadah ingkang sejati inggih menika pangibadah ingkang tumemen nresnani lan ngurmati Gusti Allah, ngluhuraken asmanipun ingkang mawujud ing pagesangan kita saben dintenipun. Gusti mberkahi pangibadah kita sedaya ingkang kadhasaran panuwun sokur awit panggulawenthah lan berkahipun Gusti. (Pdt. Suharto)