Kohelet 2:1-17; Jabur 127; Kolose 3:18-4:1 “Para bendara, padha tumindaka sing bener lan sing adil marang para baturmu. Élinga yèn kowé dhéwé uga duwé bendara ana ing swarga”(Kolose 4:1) Dina iki kita nampani pitutur marang para wong wadon, supaya sumuyud marang somahe. Bocah-bocah wajib mbangun turut marang wong tuwane. Lan batur padha manuta marang bendarane. Sumuyud iku tegese ngajeni lan urmat. Wong sing sumuyud bakal mbangun turut, manut, gawe renane sing disumuyudi. Ing brayat Kristen, dhasar anggone sumuyud ora liya amarga iku kersane Gusti.Nalika disumuyudi, wong lanang kudu nresnani lan aja pisan-pisan ngasari marang sing wadon. Mangkono uga wong tuwa wajib njaga atine anak-anake supaya aja nganti semplah. Lan marang para bendara, dielingake menawa uga nduweni Bendara ing swarga. Anggone sumuyud iku kanthi katresnan, lan ditindakne amarga iku kersane Gusti. Sing sumuyud ora diasorake, nanging dijaga kanthi katresnan lan kawelasan.Sesambetan antarane wong lanang lan wadon, wong tuwa lan anak, bendara lan batur manut miturut kersane Gusti iku ora ngesorake salah sijine. Tumindak kasar marang somahe, gawe semplah ati anake, lan nindhes marang bature iku ateges ora mbangunturut marang Gusti Allah kang jumeneng minangka Sang Bendara Agung kita. Adoh saka nggunakne kwasa sing ngereh lan nindhes, Gusti Allah mbabarke katresnane marang kita.Urip sing sumuyud ngestokake kersane Gusti iku dhasare dudu rasa wedi, utawa kepeksa. Nanging ngerti menawa iku pancen bener lan kudu ditindakne. Lan linuwih tinimbang gambaran guru galak utawa polisi sing medeni. Anggone kita mbangunturut marang Gusti iku amarga kita precaya iku sing becik lan ndadekne urip kita rahayu. Kayadene Gusti Allah Bendara Agung kita wis tumindak sing bener, adil, lan becik marang para abdine, kita uga kadhawuhan supaya tumindak sing kaya mangkono uga. Amin.
NGANDEL
Waosan : Markus 10: 46-52 | Pamuji : KPJ 106 “…Pangandelmu wus mitulungi kowe!…” (ayat 52b) Ayat nats dinten punika dados ayat landhesan ing salah setunggaling RS ing GKJW, inggih punika RS Kristen Mojowarno. Ingkang menarik, wonten riwayat kang njalari ayat punika dipun agem. Kacariosaken ing jaman saderengipun Indonesia mardika, RS Kristen Mojowarno punika satunggaling antawisipun sekedhik RS ing Jawi Wetan lan misuwur saged nyarasaken maneka warni sesakit. Ing salah sawijining dinten wonten tiyang saking papan tebih priksa lan nyuwun jampi. Jaman semanten sekedhik sanget tiyang ingkang saget maos lan nulis, ugi tasih kathah ingkang pitados dateng perkawis ‘mistis’. Sasampunipun tiyang kala wau dipun priksa dening dokter, lajeng dipun paringi resep. Awit dereng nate priksa dateng dokter, biasanipun dateng dukun, sasampunipun pasien kala wau nampi resep, piyambakipun age-age wangsul. Kertas resep kala wau dipun obong lajeng diunjuk. Ingkang ndandosaken nggumun, dene pasien kala wau saras. Sanadyan salah paham, nanging srana pangandel, Gusti paring kesarasan. Srana carios ing inggil kula mboten ngajak kita nindakaken kados ingkang katindakaken dening pasien kala wau, piyambakipun nggih mboten kanthi sengaja ‘nyalah’, nanging winates ing pangertosan, sanadyan mekaten Gusti mboten negakaken. Menawi Panjenenganipun kersa akarya, mboten wonten ingkang mokal. Lan pangandel, dados lantaran pakaryaning Gusti saged mawujud nyata. Kamangka, ngandel dateng Gusti sanes perkawis ingkang gampil, langkung-langkung nalika kasunyataning gesang mboten sami kaliyan punapa ingkang kita ajeng-ajeng. Nanging mangga kita ngupadi, sampun ngantos kita kecalan pangandel kita dumateng Gusti. Awit pangandel punika kang mitulungi kita supados tansah saged nilingaken sedaya pakaryaning Gusti ing gesang kita. Kados dene seratan ing Kidung Pasamuwan Jawi : Amung kumandel iku, uwiting karosankuAmung kumandel iki, etuking kraharjanku Namung srana kumandel dateng Gusti, kita saged ngraosaken pakaryanipun. AMIN ——————————
FOKUS (renungan mingguan)
Bacaan : Matius 25 : 14 – 30 “Karena itu, aku takut dan pergi menyembunyikan talenta Tuan itu di dalam tanah: Ini, terimalah kepunyaan Tuan!“ Matius 25:25 (PBTB2) Suatu ketika dua orang pencari rumput memulai mencari rumput ditempat yang berdekatan. Pencari rumput pertama memulai menyabit rumput yang ada di depannya, sekitar 1/2 jam kemudian pencari rumput itu berdiri, ternyata sudah sekitar 10 meter pencari rumput ini berada di depan dari dia memulai mencari rumput. Kemudian dimasukkanlah rumput itu ke tempat yang dia bawa. Pencari rumput ini mencari temannya, yaitu pencari rumput kedua, ternyata pencari rumput ke dua ini belum mendapatkan rumput sebanyak pencari pertama. Ketika ditanya ternyata pencari rumput ke dua ini tidak fokus mencari yang di depannya tetapi matanya memandang hamparan tempat dia mencari rumput dan pindah-pindah. Hingga akhirnya waktunya habis dia gunakan untuk melihat hijaunya rumput yang terlihat lebih segar dari yang di depannya. Pada akhirnya malah tidak mendapatkan rumput secara maksimal. Matius 25:14-30 mengisahkan seorang majikan pergi ke luar negeri dan mempercayakan harta kekayaannya kepada tiga orang hambanya. Ia memberikan kepada hamba masing-masing hamba pertama lima talenta, kepada hamba ke-2 dua talenta, dan kepada hamba ke-3 satu talenta. Hamba pertama menggunakan lima talenta untuk berdagang dan menghasilkan lima talenta lagi. Hamba ke-2 menggunakan dua talenta untuk berdagang dan menghasilkan dua talenta lagi. Hamba ke-3 hanya mengubur talenta yang ia miliki. Usut punya usut ternyata alasan dari hamba ke tiga ini adalah tidak terima! karena dia hanya mendapatkan satu talenta. Lalu majikan marah, sebab majikan menganggap hamba ini tidak bertanggungjawab terhadap apa yang telah diberikan dan yang telah disepakati. Bacaan ini mengajak kita untuk kita fokus dengan apa yang ada di depan kita dan yang telah dipercayakan ke kita. Sebab apabila kita melihat orang lain, justru kita tidak ada gairah untuk menjalani hidup dan pada akhirnya tidak ada apapun yang kita hasilkan. Semoga kita bisa fokus terhadap ada yang dipercayakan ke kita. AMIN. ——————————————
K U L I N A (Renungan Mingguan)
Waosan : Pangandharing Toret 6: 4-9 | Pamuji : KPJ 379 “Padha wulangna marang anak-anakmu, karembuga manawa lagi padha lungguhan ana ing omahmu, manawa mbeneri lumaku ana ing dalan, manawa lagi turon lan manawa tangi;” (Ayat 7) Jaman samangke mboten sekedhik tiyang ingkang mastani bilih anak-anak lan nem-neman ‘ora pati Jawa’, mboten mangertos unggah-ungguh, lan bilih kagayutaken kaliyan gereja, lare-lare punika dipun pirsani kirang semangat anggenipun ngabekti ugi nglampahi kegiatan-kegiatan ing greja. Lajeng kita pados ‘kambing hitam’, kang dipun dadosaken jalaran kawontenan kados mekaten. Nanging kita supe ngilo githoke dhewe. Pancen langkung sekeca nglepataken ngasanes nanging nalika kita namung madosi alasan/ jalaranipun, mesti mboten wonten owah-owahan. Menawi Bahasa Jawa Timuran dipun wastani: pancet! Kamangka ing salebeting pergumulan sae ing brayat, greja, ugi masyarakat maliginipun kang gegayutan kaliyan anak-anak, sanes tanggeljawabipun tiyang setunggal kemawon. Kita kedah introspeksi lan ngrumaosi bilih peladosan tumrap anak-anak punika dados timbalan kita sedaya. Nggih tiyang sepuh, nggih guru, nggih katekit, ugi sedaya warganing pasamuwan. Srana waosan ing dinten punika, Gusti Allah ngatag kita sami supados saged mucal anak-anak, kawiwitan saking dhiri kita piyambak-piyambak. Punapa ingkang kita tedahaken saha kados pundi kita ngupadi supados anak-anak saged mangertos. Contonipun, nalika wonten ingkang ngendikan “bocah sak ini gak ngerti tata krama, ga isa basa krama!” Lha kados pundi anggen kita apirembag, punapa kita paring patuladhan ugi ndadosaken anak-anak kita kulina langkung-langkung tresna kaliyan Basa Jawi? Mekaten ugi menawi dinten minggu kita mirsani lare-lare malah remen ningali TV utawi dolan tinimbang ngabekti dateng greja, mangga kita mboten namung nglepataken lare-lare kala wau nanging nggatosaken kados pundi patuladhan kang kita tedahaken. Mboten namung anggen kita tindak greja, nanging kados pundi kawontenan – tandang, tanduk, lan tembung kita nalika badhe tindak, saweng ing greja, ugi nalika mantuk saking greja. Punika paseksi nyata ing sangajengipun anak-anak. Mangga kita sesarengan mbangun lingkungan ingkang ndandosaken anak-anak kulina sae – pangucap lan tumindak kang nyondhongi karsanipun Gusti. Srana tansah paring patulandhan lumantar sedaya kawontenan kita. Matemah kanthi suka bingah putra wayah kita saget ngidung “Lah Aku Bocah Rahayu”. AMIN. ———————
